Mury wypelniajace w budynkach szkieletowych

Mury wypełniające w budynkach szkieletowych Jak wiemy z rozdziału II, konstrukcją nośną w budynku szkieletowym jest sam szkielet, który wykonuje się z żelbetu lub stali, jak np. szkielet Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Wypełnienie ścian odgrywa głównie rolę izolacji, zabezpieczając pomieszczenie przede wszystkim od strat ciepła. Wypełnienie to może mieć wytrzymałość znacznie mniejszą niż ściany nośne, ponieważ dźwiga tylko ciężar własny i parcie wiatru z jednego pola ściany położonego między stropami. Dlatego też do wypełniania szkieletów można używać materiałów o stosunkowo niskiej wytrzymałości na ściskanie, ale za to muszą być one lekkie i ciepłochronne. Continue reading „Mury wypelniajace w budynkach szkieletowych”

Prety sciskane wykonano ze stopu AlMg 5

Dla stoczni w Hamburgu wykonano w 1954 r. suwnicę o nośności 40 T, poruszającą się na 10 linach 2). Suwnica przedstawia się jako kratownica przestrzenna o długości 58,5 m, wysokości 4,3 m oraz szerokości 1,8 m . Ciężar jej wynosi 6,5 T wobec 13 T przewidzianych dla konstrukcji stalowej. Wszystkie pręty kratownicy wykonane są z rur o średnicy 10ą+240 mm przy grubościach ścianek 4+13 mm. Continue reading „Prety sciskane wykonano ze stopu AlMg 5”

Plaszcz zbiornika

Płaszcz zbiornika o grubości 6-+-10 mm wykonalno z czystego Al (99,5%), stożek dolny oraz konstrukcję nośną ze stopu AIMg32). Konstrukcja jest spawana, przy czym zastosowano spawanie łukowe pod osłoną argonu przy podgrzaniu elementów łączonych. Spawanie płaszcza wykonano przy stojącym zbiorniku, spoiny podłużne (pionowe) wykonywało dwu spawaczy równocześnie od wewnątrz i zewnątrz zbiornika używając elektrody wolframowej oraz drutu z Al (99,5010). Elementy ze stopu AIMg3 spawano elektrodą ze stopu AlMg5. Leje zbiornika (dolny i środkowy) wykonane osobno, wsuwano gotowe do zbiornika, opierając je na wspornikach trójkątnych. Continue reading „Plaszcz zbiornika”

Masy zamkniete

Masy zamknięte (ścisłe) mają dobór uziarnienia kruszywa oraz wypełniacz w stopniu zapewniającym optymalną szczelność (optymalną próżnię) po zagęszczeniu (zawałowaniu), a ilość użytego lepiszcza bitumicznego (asfaltu lub smoły) umożliwia wypełnienie istniejącej próżni całkowicie, a nawet w nadmiarze (asfalt lany, asfaltobeton, asfalt piaskowy). Nawierzchnie ułożone z tego rodzaju mas odznaczają się po zawałowaniu niewielką tylko zawartością próżni (1. . . ; . Continue reading „Masy zamkniete”

Zdolnosc pracy nawierzchni

Zdolność pracy nawierzchni określa się liczbą ton przewiezionych po niej ciężarów w okresie między odnowami. kości ziarn kruszywa mineralnego i sposobie jego doboru do masy bitumicznej co ma decydujące znaczenie dla ich struktury. Ze względu na konstrukcje szkieletu mineralnego rozróżniamy: 1) nawierzchnie bitumiczne typu makadamowego, składające się z kruszywa o wąskim zakresie uziarnienia i o dużej zawartości wolnej przestrzeni, 2) nawierzchnie bitumiczne typu betonowego o harmonijnej krzywej uziarnienia z użyciem mączki mineralnej jako wypełniacza z zawartością optymalnej wolnej przestrzeni (próżni) dla danego typu nawierzchni najcięższej, 3) nawierzchnie bitumiczne typu pośredniego, będące powiązaniem obu typów. Według wielkości ziarn kruszywa rozróżniamy nawierzchnie grubo-, średnio- i drobnoziarniste. Przy konstrukcji makadamowej najgrubsze frakcje kruszywa łamanego mają wymiary: – w drobnoziarnistych nawierzchniach od 16 do 25 mm lub 8. Continue reading „Zdolnosc pracy nawierzchni”

Korygowanie wyników wytrzymalosci na sciskanie

Korygowanie wyników wytrzymałości na ściskanie. Jeżeli próbki bitumowanej mieszanki gruntowej mają wysokość większą, niż ich średnica, wówczas wynik R1 otrzymany po ich ściskaniu należy zmniejszyć, a przy wysokości mniejszej od średnicy – zwiększyć. Korektę tego wyniku otrzymuje się przez podzielenie go przez współczynnik k odpowiadający stosunkowi wysokości rzeczywistej h badanej próbki do jej średnicy d, tj. h/d. Wobec tego, skorygowana wytrzymałość próbki na ściskanie proste jednoosiowe będzie wynosić: R =Jk gdzie: R – skorygowana wytrzymałość próbki na ściskanie kG/cm2, R1 – rzeczywista wytrzymałość próbki na ściskanie kG/cm2, k – współczynnik korelacji (liczba niemianowana). Continue reading „Korygowanie wyników wytrzymalosci na sciskanie”

Specjalne frezy drogowe

Specjalne frezy drogowe, nowoczesne, o dużej liczbie obrotów elementów mieszających (około 3000 na minutę i więcej) na ogół są wszechstronne pod względem stosowania ich do stabilizacji gruntów i ich mieszanek na miejscu budowy. Głębokość mieszania tych frez można regulować przeciętnie w granicach 5-25 cm do należytego wymieszania składników gruntu z emulsją wymagane są 2-3 przejścia frezy po tym samym miejscu. Frezy najbardziej nowoczesnej konstrukcji dobrze wykonują wymieszanie z emulsją nawet zwięzłego gruntu gliniastego, z jednoczesnym jego rozdrobnieniem, w czasie jednego przejścia przy niniejszej szybkości biegu (przesuwania się), w porównaniu z frezami dotychczasowej konstrukcji, których szybkość posuwania się w czasie pracy na ogół mieści się w granicach 1,2-1,8 km/h, a czasem i więcej. Frezy rolnicze, zwłaszcza starszej konstrukcji, mieszają grunt przeciętnie na głębokość 15 cm i wymagają co najmniej trzech przejść po tym sa mym miejscu dla wystarczającego stopnia wymieszania rozdrobnionego i spulchnionego gruntu lub jego mieszanek z kruszywem przy użyciu emulsji. Frezy te mają zastosowanie do stabilizacji podłoża gruntowego, wzmocnienia poboczy drogowych przy ich stabilizacji z użyciem emulsji oraz przy wykonaniu różnych warstw konstrukcyjnych nawierzchni, których grubość jest mniejsza od 20 cm i większa od 5-7 cm w stanie zagęszczonym. Continue reading „Specjalne frezy drogowe”

Przy uzyciu frez drogowych starszej konstrukcji

Przy użyciu frez drogowych starszej konstrukcji, frez rolniczych lub bron talerzowych, niezbędne jest przynajmniej dwukrotne ich przejście, a przy użyciu bron trzykrotne – do mieszania gruntu – po każdym rozlaniu emulsji. Ilość przejść przy użyciu innego sprzętu zależna jest od żądanej jednorodności i dokładności wymieszania składników stabilizowanego gruntu i dlatego nie może być określona z góry nawet w przybliżeniu. Mając nawet duże doświadczenie i znając sprawność użytego do stabilizacji sprzętu, nie można dokładnie określić ilości jego przejść do zmieszania składników mineralnych gruntu z emulsją asfaltową. Dokładność wymieszania składników gruntu z emulsją zależy, bowiem od wielu czynników, z których głównymi są: – skład granulometryczny mieszanki gruntowej, – zawartość w niej części drobnych, mniejszych od 0,075 mm, – stopień wilgotności, – lepkość użytej emulsji i stężenia w niej asfaltu, – penetracja zastosow anego do emulsji asfaltu itp. Należy zwrócić szczególną uwagę na stopień właściwego wymieszania składników mineralnych gruntu z emulsją i otoczenia ich asfaltem, pamiętając jednak o tym, by zakończyć mieszanie przed całkowitym rozpadem emulsji. Continue reading „Przy uzyciu frez drogowych starszej konstrukcji”

Wielkosc odcinka do stabilizacji powinna byc tak dobrana, zeby wszystkie czynnosci technologiczne zwiazane z jego stabilizacja byly zakonczone w tym samym dniu

Wielkość odcinka do stabilizacji powinna być tak dobrana, żeby wszystkie czynności technologiczne związane z jego stabilizacją były zakończone w tym samym dniu. Nie mniej jednak, w razie obfitego deszczu lub awarii sprzętu zachodzi czasem konieczność przerwania robót i wykończenia ich w następnym dniu. W takim przypadku z reguły ostatni rzut rozlewania emulsji odbywa się również w następnym dniu, łącznie z ostatecznym wymieszaniem z nią składników mineralnych gruntu i ich zagęszczeniem. Zagęszczanie. Przed przystąpieniem do zagęszczania stabilizowanej mieszanki gruntowej powinna być ona w przepisowy sposób wyprofilowana zarówno według spadków poprzecznych, jak i nachylenia podłużnego. Continue reading „Wielkosc odcinka do stabilizacji powinna byc tak dobrana, zeby wszystkie czynnosci technologiczne zwiazane z jego stabilizacja byly zakonczone w tym samym dniu”

Do zageszczania stabilizowanego na poboczach gruntu stosuje sie walce o srednim ciezarze 6-7 ton i o nacisku liniowym 36-45 kG/cm

Do zagęszczania stabilizowanego na poboczach gruntu stosuje się walce o średnim ciężarze 6-7 ton i o nacisku liniowym 36-45 kG/cm. Tak samo mogą mieć zastosowanie walce ogumione na pneumatykach o pięciu lub siedmiu kołach (ze względu na małą szerokość) o obciążeniu jednego koła w granicach 1,5-2,0 ton. Nie wyklucza się również stosowania do tego celu sprzętu wibracyjnego. Technologia wykonania robót przy stabilizacji gruntu lub jego mieszanek na poboczach drogowych jest taka sama, jak omówiona poprzednio technologia robót przy stabilizacji gruntu warstw konstrukcyjnych nawierzchni pkt 5.6.2), oprócz wspomnianych poprzednio drobnych różnic, dotyczących stosowania niektórych rodzajów sprzętu. Przy wykonaniu stabilizacji gruntu na poboczach należy zwracać uwagę na urządzenia odwadniające podłoże nawierzchni i same pobocza. Continue reading „Do zageszczania stabilizowanego na poboczach gruntu stosuje sie walce o srednim ciezarze 6-7 ton i o nacisku liniowym 36-45 kG/cm”