program prac nad kauczukiem syntetycznym

Jedna z metod oparta była na alkoholu butylowym. Alkohol butylowy poddawano odwodnieniu do butylenu-1,2 przez przepuszczanie go w temperaturze 4500C nad kwasem fosforowym; butylen zamieniano następnie na dwubromek, z którego po usunięciu bromowodoru przez przepuszczanie nad wapnem sodowanym otrzymywano butadien. Z pracą tą był bezpośrednio związany Fernbach , który opracował metodę fermentacji skrobi, dającą głównie alkohol butylowy. Metoda ta zmodyfikowana przez Weimanna pozwoliła otrzymać na drodze fermentacji czysty aceton. Komentując tę pracę, Whitby i Crozier stwierdzają, że chociaż opracowane przed wojną procesy związane z produkcją kauczuku syntetycznego nie zostały wprowadzone w życie, to jednak proces fermentacji Fernbacha opracowany równolegle z nimi miał doniosłe znaczenie: można powiedzieć, że stanowi on uboczny temat programu prac nad kauczukiem syntetycznym, którego znaczenie jest ogromne. Continue reading „program prac nad kauczukiem syntetycznym”

Produkcja materialów wyjsciowych

Odkryto, że sód w znacznym stopniu zwiększa szybkość polimeryzacji butadienu r. 1910 Matthews i Strange . Metoda polegała na polimeryzacji butadienu w fazie gazowej w obecności sodu w postaci prętów lub na ogrzewaniu butadienu z dodatkiem 30f0 sodu (w drugim przypadku proces prowadzono w zamkniętych reaktorach w temperaturze 40QC). Produktem reakcji była biała stała masa, z której po wymyciu sodu za pomocą alkoholu otrzymywano materiał o własnościach kauczuku, posiadający jasnożółte zabarwienie. Izopren poddany analogicznemu procesowi w ciągu pięciu dni dawał materiał o własnościach kauczuku prawie z teoretyczną wydajnością. Continue reading „Produkcja materialów wyjsciowych”

Wielkie postepy w dziedzinie kauczuków syntetycznych

Wyjątkowo dużo trudności sprawiało otrzymanie butadienu. Inna metoda Berthelot , polegała na przepuszczaniu mieszaniny acetylenu oraz etylenu przez ogrzane rury. Przypadkowo metoda ta była ostatnio badana przez Naragona, Burkego i Laukelma , którzy mieszaninę acetylenu oraz etylenu przepuszczali w obecności pary przez rury ogrzane do 6100C; głównym produktem, jaki otrzymano, był butadien. Metodę opracowaną dla izoprenu, zastosowano również do otrzymywania butylenu, z tą tylko różnicą, że materiałem wyjściowym był fenol. Matthews i Strange zastosowali opisaną już metodę otrzymywania butadienu z alkoholu butylowego. Continue reading „Wielkie postepy w dziedzinie kauczuków syntetycznych”

Stropy wielkoplytowe

Stropy wielkopłytowe dla budownictwa uprzemysłowionego Wskutek rozwoju budownictwa uprzemysłowionego powstała konieczność produkowania wielkopłytowych elementów stropowych. Z zastosowanych na budowach Warszawy i Nowej Huty stropów płytowych należy wymienić: a) stropy gęstożebrowe z pustaków Akermana, b) kanałowe. Stropy gęstożebrowe z pustaków Akermana wyrabia się w zakładach produkcji pomocniczej na placach budowy w podobny sposób, w jaki układa się normalny strop Akermana na deskowaniu. Pustaki układa się na podkładkach drewnianych w formie wykonanej również z desek obitych blachą i po ułożeniu zalewa się żeberka betonem. Nad zabetonowaną jedną płytą układa się na podstawkach drugą podkładkę, na której betonuje się następną płytę. Continue reading „Stropy wielkoplytowe”

Belki glówne suwnic aluminiowych wykonuje sie jako blachownice

Belki główne suwnic aluminiowych wykonuje się jako blachownice, kratownice lub też jako konstrukcje cienkościenne. Przykład tego ostatniego rozwiązania, w którym belkę główną stanowi tarczownica trójścienna, wzmocniona żebrami trapezowymi, według patentu francuskiego REEL (rationel, economique, estethique leger). Suwnica posiada rozpiętość 19,5 m, nośność 7,5 T. Wykonana jest w konstrukcji spawanej ze stopu Unidal (A1ZnMg), który posiada własność samoulepszalności (lp. 2. Continue reading „Belki glówne suwnic aluminiowych wykonuje sie jako blachownice”

ZURAWIE

ŻURAWIE Jednym z licznych przykładów są żurawie obsługujące stocznie w Glasgow. Posiadają one nośność 38 T przy wysięgu 33,50 m oraz 20 T przy wysięgu 38 m 1). Ciężar całego żurawia wynosi 444 T. Żuraw porusza się na 32 kołach po szynach o rozstawie 7,60 m. Wykonanie wysięgnika o długości 41 m i ciężarze 10 T ze stopu a1luminium pozwoliło na zmniejszenie ciężaru (w porównaniu z analogiczną konstrukcją stalową) górnej obrotowej części dźwigu O 80 T. Continue reading „ZURAWIE”

Rury skladane byly na miejscu z 2 pólrur

Jako materiału użyto stopu AIlMg. Rury składane były na miejscu z 2 półrur o długości 2•+,3 m, przy zbieżności 2,5()/o. Połączenie 2 półrur w jedną całość następuje za pomocą języczków uzyskanych Przez wycięcie blachy i zagięcie powstałej w ten sposób wypustki. Języczki zaciska się młotem pneumatycznym na dopasowanej podkładce. Styk poprzeczny wykonany jest tylko przez wciśnięcie jednego odcinka rury w drugi. Continue reading „Rury skladane byly na miejscu z 2 pólrur”

Plaszcz zbiornika

Płaszcz zbiornika o grubości 6-+-10 mm wykonalno z czystego Al (99,5%), stożek dolny oraz konstrukcję nośną ze stopu AIMg32). Konstrukcja jest spawana, przy czym zastosowano spawanie łukowe pod osłoną argonu przy podgrzaniu elementów łączonych. Spawanie płaszcza wykonano przy stojącym zbiorniku, spoiny podłużne (pionowe) wykonywało dwu spawaczy równocześnie od wewnątrz i zewnątrz zbiornika używając elektrody wolframowej oraz drutu z Al (99,5010). Elementy ze stopu AIMg3 spawano elektrodą ze stopu AlMg5. Leje zbiornika (dolny i środkowy) wykonane osobno, wsuwano gotowe do zbiornika, opierając je na wspornikach trójkątnych. Continue reading „Plaszcz zbiornika”

Zdolnosc pracy nawierzchni

Zdolność pracy nawierzchni określa się liczbą ton przewiezionych po niej ciężarów w okresie między odnowami. kości ziarn kruszywa mineralnego i sposobie jego doboru do masy bitumicznej co ma decydujące znaczenie dla ich struktury. Ze względu na konstrukcje szkieletu mineralnego rozróżniamy: 1) nawierzchnie bitumiczne typu makadamowego, składające się z kruszywa o wąskim zakresie uziarnienia i o dużej zawartości wolnej przestrzeni, 2) nawierzchnie bitumiczne typu betonowego o harmonijnej krzywej uziarnienia z użyciem mączki mineralnej jako wypełniacza z zawartością optymalnej wolnej przestrzeni (próżni) dla danego typu nawierzchni najcięższej, 3) nawierzchnie bitumiczne typu pośredniego, będące powiązaniem obu typów. Według wielkości ziarn kruszywa rozróżniamy nawierzchnie grubo-, średnio- i drobnoziarniste. Przy konstrukcji makadamowej najgrubsze frakcje kruszywa łamanego mają wymiary: – w drobnoziarnistych nawierzchniach od 16 do 25 mm lub 8. Continue reading „Zdolnosc pracy nawierzchni”